HomeΓΕΩ-ΑνατολήΑΝΑΤΟΛΗκάΑυτά είναι τα αδύνατα σημεία μας

Αυτά είναι τα αδύνατα σημεία μας

Αυτά είναι τα αδύνατα σημεία μας

   

   

Και το πιο κραυγαλέο, είναι ότι αποσιώπησαν την αιχμή στην δήλωση του κ. Ελπιδοφόρου, για τα δεινά που υπέστησαν οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου εξαιτίας του Κυπριακού

 

Δημοσιεύτηκε στο τεύχος αρ. 212. Τυπώθηκε 18/10/2021.

Από την στήλη αυτή αναφερθήκαμε στην ευθεία επίθεση κατά του Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Ελπιδοφόρου και στις έμμεσες βολές κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη, που εξαπέλυσαν κέντρα εντός του Ελληνισμού.

Είναι πολύ δυσάρεστη η διαπίστωση ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, εκτός από τις δυσχέρειες που αντιμετωπίζει εξαιτίας της πολιτικής του κράτους στην επικράτεια του οποίου βρίσκεται η ιστορική έδρα του, εκτός από τα προβλήματα που του προκαλεί η ανταγωνιστική και επεκτατική πολιτική της ομόδοξης Ρωσικής εκκλησίας, δέχεται και «φίλια πυρά».

 

Αυτή η στάση μερίδας του Ελληνισμού έχει ιστορικές ρίζες στην εκκλησιαστική απόσχιση του νέου Ελληνικού κράτους, το 1833, από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Όμως στο άρθρο αυτό δεν θα κάνουμε ιστορική αναδρομή στην αντιπατριαρχική στάση ελληνικών κύκλων, ενίοτε και της πολιτικής ηγεσίας της Ελλάδας.

Θα μας απασχολήσει τι κάνουμε εμείς που οριζόμαστε ως Ελληνισμός της καθ’ ημάς Ανατολής, και το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην κοσμοαντίληψη μας έχει κυρίαρχη θέση.

Και θα μας απασχολήσει, διότι οι πρόσφατες επιθέσεις κατά του Αρχιεπισκόπου Αμερικής ανέδειξαν τις χρόνιες αδυναμίες μας.

 

Αυτές οι αδυναμίες εντοπίζονται κυρίως σε τρεις τομείς: Την επικοινωνία, την συσπείρωση, την ενεργοποίηση – κινητοποίηση.

Να διευκρινίσουμε ότι δεν αναφερόμαστε σε αδυναμίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της διοικητικής του δομής. Αυτό, με το πνευματικό του κύρος και το έμψυχο δυναμικό που διαθέτει κάνει ό,τι μπορεί. Το ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς, το λαϊκό στοιχείο του Ελληνισμού της Ανατολής.

 

Δεν διαθέτουμε επικοινωνιακή ισχύ

 

Μελετώντας τα δημοσιεύματα των ελληνικών μέσων ενημέρωσης, για το θέμα του κ. Ελπιδοφόρου, παρατηρούμε τα εξής. Η συντριπτική πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης ευθυγραμμίστηκε με την αντίδραση της Κυπριακής και της Ελληνικής κυβέρνησης. Μάλιστα τα περισσότερα χρησιμοποίησαν ίδια φρασεολογία. Όπως για παράδειγμα ‘διάβασαν’ ως «συγνώμη» την δήλωση του Αρχιεπισκόπου Αμερικής μετά τον θόρυβο που ξέσπασε.

Φαίνεται ότι οι ηγεσίες Ελλάδας και Κύπρου χρειάζονταν την «συγνώμη» του κ. Ελπιδοφόρου για να τον συναντήσουν. Παρ’ ό,τι ο ίδιος εξέφρασε την λύπη του αλλά δεν είπε «συγνώμη», τα μέσα ενημέρωσης επιδίωξαν την πλήρη ταπείνωση του.

Και το πιο κραυγαλέο, είναι ότι αποσιώπησαν την αιχμή στην δήλωση του κ. Ελπιδοφόρου, για τα δεινά που υπέστησαν οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου εξαιτίας του Κυπριακού.

 

Επίσης δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο, ότι η στάση της Ελληνικής κυβέρνησης έδωσε το πάτημα και την «νομιμοποίηση» σε διάφορους αντιπατριαρχικούς κύκλους να εκδηλώσουν μέσα από δημοσιεύματα το μίσος τους κατά του Πατριαρχείου. Η ηπιότερη ίσως εκ των χαρακτηρισμών που χρησιμοποίησαν αυτοί οι κύκλοι, ήταν «το Πατριαρχείο είναι τουρκικό ίδρυμα»!

 

Σε αυτό τον αντιπατριαρχικό ορυμαγδό από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, μετρημένοι στα δάχτυλα δημοσιογράφοι και μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να αντισταθούν με επιχειρήματα.

Αυτή η άνιση αναμέτρηση έδειξε το εξής. Είτε ως Κωνσταντινουπολίτες, είτε γενικότερα ως Ελληνισμός της Ανατολής, δεν διαθέτουμε ισχυρά μέσα ενημέρωσης. Επίσης αισθητή η αδυναμία μας στην ροή πληροφοριών και στοιχείων προς τους δημοσιογράφους. Και δεν μιλάμε γι’ αυτούς που ασχολούνται με εκκλησιαστικά θέματα. Αλλά για αυτούς που επικοινωνούν με μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας.

Ακόμη, επειδή στην εποχή μας η κοινή γνώμη διαμορφώνεται όχι μόνο από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης αλλά και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι εμφανής η αδυναμία μας και σε αυτό τον τομέα.

Άρα καταγράφουμε όχι μόνο την έλλειψη μέσων ενημέρωσης με αξιόλογη κοινωνική εμβέλεια. Αλλά την απουσία ενός ευρύτερου δικτύου ενημέρωσης και διαμόρφωσης κοινής γνώμης.

 

Εικόνα μοναξιάς

 

Ως προς την αδυναμία στην συσπείρωση. Μεγάλο τμήμα του Ελληνισμού με κάποιο τρόπο συνδέεται, είτε με οικογενειακούς είτε με πνευματικούς δεσμούς με την καθ’ ημάς Ανατολή. Όμως δεν διαθέτουμε την κοινωνική δικτύωση που θα συσπειρώσει αυτό το  κοινό. Ούτως ώστε να υπάρχει ο «λαός» που θα στηρίξει το Οικουμενικό Πατριαρχείο και θα αγκαλιάσει τα αιτήματα και τα οράματα του Ελληνισμού της Ανατολής.

 

Συμπληρωματικά με την συσπείρωση, πάσχουμε και στον τομέα της ενεργοποίησης. Παράδειγμα, δεν μπορούμε να κινητοποιήσουμε συντονισμένα ακόμα και αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις που επιθυμούν να στηρίξουν το Φανάρι. Για τις επιθέσεις που δέχθηκε ο κ. Ελπιδοφόρος, μόνο η Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών εξέδωσε ανακοίνωση υποστήριξης.

Αυτή είναι μια θλιβερή εικόνα μοναξιάς, για να μην πούμε απομόνωσης.

 

Στο άρθρο αυτό περιοριζόμαστε σε διαπιστώσεις και καταγραφή των αδυναμιών μας. Με την προσδοκία να ανοίξει ένας διάλογος και να υπάρξει ένας προβληματισμός για το τι μέλλει γενέσθαι.

Κοινοποίηση με:
Βαθμολογία άρθρου

anatoli-@otenet.gr

Χωρίς σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο